Deze ideeën over natuurkunde over tijd zullen je versteld doen staan

Alles wat we over tijd hebben gezegd is onnauwkeurig, omdat het slechts een beschrijving is die voortvloeit uit onze waarneming

Waarom herinneren we ons het verleden en niet de toekomst? Wat betekent het om te zeggen dat de tijd verstrijkt? Tijd voelt echt aan voor mensen, maar volgens de kwantumfysica bestaat het niet eens. "Er is geen tijdsvariabele in de fundamentele vergelijkingen die de wereld beschrijven", zegt de theoretische fysicus, schrijver en directeur van het Nationaal Centrum voor Wetenschappelijk Onderzoek in Frankrijk, Carlo Rovelli.

"Tijd is een fascinerend onderwerp omdat het onze diepste emoties raakt. Tijd opent het leven en neemt alles weg. Om onszelf tijd te vragen is onszelf vragen stellen over de zin van ons leven", legt Rovelli uit.

In zijn boek The Order of Time spreekt Rovelli over onze ervaring van het verstrijken van de tijd als menselijke wezens en hun afwezigheid op zowel kleine als grote schalen. Bovendien presenteert het een vrij overtuigend argument dat chronologie en continuïteit slechts een verhaal zijn dat we onszelf vertellen om ons bestaan ​​te begrijpen.

Tijd is voor Rovelli eenvoudig een perspectief en geen universele waarheid. Het is een standpunt dat wij mensen delen als gevolg van onze biologie en evolutie, onze plaats op aarde en de plaats van de planeet in het universum.

"Vanuit ons perspectief, het perspectief van de wezens die een klein deel van de wereld vormen, zien we dat de wereld in de tijd stroomt", schrijft de fysicus. Op kwantumniveau zijn de looptijden echter zo kort dat ze niet kunnen worden verdeeld en er geen tijd bestaat.

Zoals Rovelli uitlegt, is er eigenlijk helemaal niets. In plaats daarvan bestaat het universum uit talloze gebeurtenissen. Zelfs wat een ding lijkt, een steen, laten we zeggen, is echt een gebeurtenis die plaatsvindt met een snelheid die we niet kunnen registreren. De steen is in een voortdurende staat van transformatie, en in een tijdlijn lang genoeg, zelfs vluchtig, bestemd om een ​​andere vorm aan te nemen.

In de 'elementaire grammatica van de wereld is er geen ruimte of tijd, alleen processen die fysieke hoeveelheden van de ene naar de andere transformeren, van waaruit het mogelijk is om mogelijkheden en relaties te berekenen', schrijft de wetenschapper.

Rovelli beweert dat de tijd alleen op een ordelijke manier lijkt te verlopen omdat we op aarde zijn, die een bepaalde unieke entropische relatie heeft met de rest van het universum. In wezen creëert de manier waarop onze planeet beweegt een gevoel van orde voor ons, dat niet noodzakelijk dat van het hele universum is.

De wereld lijkt ordelijk, van verleden naar heden, en verbindt oorzaak en gevolg, vanwege ons perspectief. We leggen de volgorde erop, gebeurtenissen in een bepaalde lineaire reeks. We relateren de gebeurtenissen aan de resultaten, en dit geeft ons een gevoel van tijd.

Volgens Rovelli is het universum echter veel complexer en chaotischer dan we kunnen begrijpen. Mensen vertrouwen op ruwe beschrijvingen die de meeste andere gebeurtenissen, relaties en mogelijkheden negeren. Onze beperkingen creëren een gevoel van valse of onvolledige volgorde die niet het hele verhaal vertelt.

Als dit alles vreselijk abstract klinkt, is het omdat het zo is. Maar er is een relatief eenvoudige test om het idee te ondersteunen dat tijd een vloeibaar en menselijk concept is, een ervaring, in plaats van inherent aan het universum.

Stel je bijvoorbeeld voor dat je op aarde bent en een verre planeet, Proxima b genaamd, door een telescoop ziet. Rovelli legt uit dat "nu" niet hetzelfde heden op aarde en op die planeet beschrijft. Het licht dat je op aarde ziet als je naar Next b kijkt, is oud nieuws en brengt over wat er 4 jaar geleden op die planeet was. "Er is geen speciaal moment van Next b dat overeenkomt met het heden hier en nu", zegt Rovelli.

Dit klinkt misschien vreemd, totdat je iets zo alledaags als een internationale oproep beschouwt. Je bent in Mexico, praat met vrienden in Frankrijk. Wanneer zijn woorden je oren bereiken, zijn milliseconden voorbij en is "nu" niet langer hetzelfde "nu" als toen de persoon aan de lijn antwoordde: "Ik hoor je goed."

Overweeg ook dat we niet dezelfde tijd op verschillende plaatsen delen. Iemand in Frankrijk ervaart altijd een ander punt in zijn dag dan iemand in Mexico. Je middag is je middernacht. Je deelt alleen dezelfde tijd met mensen op een beperkte plaats.

Rovelli wijst erop dat de tijd verstrijkt met verschillende snelheden van de ene plaats naar de andere. Boven op een berg gaat de tijd sneller voorbij dan op zeeniveau. Evenzo zullen de wijzers van een klok op de vloer iets langzamer bewegen dan de wijzers van een klok op een tafel.

Wat we ervaren als het verstrijken van de tijd is een mentaal proces dat plaatsvindt in de ruimte tussen geheugen en anticipatie. "Tijd is de manier waarop wezens wiens hersenen in wezen zijn samengesteld uit herinnering en vooruitziende blik, communiceren met onze wereld: het is de bron van onze identiteit", zegt Rovelli.

Kortom, Rovelli gelooft dat tijd een verhaal is dat we onszelf altijd in de tegenwoordige tijd vertellen, individueel en samen. Het is een collectieve daad van introspectie en vertelling, vastleggen en verwachting, die gebaseerd is op onze relatie met eerdere gebeurtenissen en in de zin dat gebeurtenissen op handen zijn. Het is dit verhaal dat ons ook ons zelfgevoel geeft, een gevoel dat veel neurowetenschappers, mystici en natuurkundigen beweren dat het een enorme hoax is.

Zonder herinneringen en continuïteitverwachtingen zouden we niet het verstrijken van de tijd ervaren of weten wie we zijn. Tijd is dus een emotionele en psychologische ervaring. "Het is vaag verbonden met de externe realiteit", zegt Rovelli, "maar het is meestal iets dat zich nu in ons hoofd afspeelt."