De essentiële leer van Krishnamurti, een van de grote spirituele meesters van de 20e eeuw

De kern van de leer van Krishnamurti

Jiddu Krishnamurti was een van de belangrijkste spirituele leraren van de 20e eeuw. Nadat hij in Brits India was geboren, werd hij al snel verwelkomd door de theosofie en werd hij door Charles Leadbeter en Annie Besant opgevoed als de nieuwe spirituele meester van de mensheid, de nieuwe messias of de Maitreya die de Boeddha volgens sommige boeddhistische soetra's aankondigde. De occulte interpretatie van zijn geboorte - gebaseerd op psychische aspecten - werd verworpen door Krishnamurti, die besloot deze oplegging te verlaten en zijn eigen weg vormde. Toen hij iets meer dan 20 jaar oud was, leed hij aan een reeks verontrustende mystieke ervaringen, die later door andere mensen zijn geïnterpreteerd als tekenen van het zogenaamde "kundalini-syndroom" maar die hij zelf "het proces" noemde en die gepaard gingen met pijn en waanideeën, gevolgd door een gevoel van "mystieke vereniging" en "immense vrede". Deze ervaringen duurden in meer of mindere mate tot zijn dood. Uit zijn breuk met theosofie en de Orde van de Ster in 1929 komt de uitdrukking "De waarheid is een land zonder wegen" naar voren, die zal verschijnen als de ondertitel van een tekst geschreven op verzoek van zijn biograaf Mary Lutyens, gepubliceerd 1980 als The Core van de leer. In 1929 had Krishnamurti afstand gedaan van religieuze organisaties en het vooruitzicht om volgers te hebben, zeggende:

Ik beweer dat de waarheid een land is zonder wegen, je kunt het niet benaderen via een weg, religie of sekte. Dit is mijn standpunt en ik volg het absoluut en onvoorwaardelijk. De waarheid, onbeperkt, onvoorwaardelijk en ontoegankelijk voor elk pad, kan niet worden georganiseerd; er mogen ook geen organisaties worden gevormd om mensen te begeleiden of te dwingen een persoonlijk pad te volgen.

Deze visie volgde de volgende verklaring van 1980:

De waarheid is een land zonder wegen. De mens kan het niet bereiken door enige organisatie, geen geloofsbelijdenis, geen dogma, geen priester of ritueel, noch enige filosofische of psychologische technische kennis. Je moet het vinden door de spiegel van de relatie, het begrip van de gehele inhoud van je eigen geest, de observatie en niet door intellectuele of introspectieve analyse.

De mens heeft in zichzelf als een veiligheidsbarrière religieuze, politieke, persoonlijke beelden gecreëerd die zich manifesteren in symbolen, ideeën en overtuigingen. Het gewicht van deze beelden domineert het denken van de mens, zijn relatie en zijn dagelijks leven. Deze beelden zijn de oorzaak van onze problemen omdat ze mensen verdelen. Je perceptie van het leven wordt gevormd door concepten die de geest eerder heeft vastgesteld. De inhoud van je bewustzijn is je hele bestaan. Individualiteit is de naam, vorm en oppervlakkige cultuur die het ontleent aan traditie en het milieu. Het unieke van de mens ligt niet in het oppervlakkige, maar in de volledige vrijheid van de inhoud van zijn geweten, die de hele mensheid gemeen heeft. Dus hij is geen individu.

Vrijheid is geen reactie; In vrijheid is er geen keuze. Het is pure fictie om te denken dat omdat je kunt kiezen, het gratis is. Vrijheid is pure observatie zonder richting, zonder angst voor beloning of straf. Vrijheid heeft geen reden; vrijheid is niet het einde van de evolutie van de mens maar ligt in de eerste stap van zijn bestaan. Met observatie begint men zich bewust te worden van zijn gebrek aan vrijheid. Vrijheid is het realiseren zonder keuze in ons dagelijks leven en in onze activiteiten.

Gedachte is tijd. Gedachte komt voort uit ervaring en kennis, die onlosmakelijk verbonden zijn met tijd en verleden. Tijd is de psychologische vijand van de mens. Onze acties zijn gebaseerd op kennis en dus op tijd, zodat de mens altijd een slaaf van het verleden is. Het denken is zeer beperkt en daarom leven we in een constant conflict en strijd. Er bestaat niet zoiets als psychologische evolutie. Wanneer de mens de beweging van zijn eigen gedachten realiseert, ziet hij de scheiding tussen de denker en de gedachte, tussen de experimentator en de ervaring, hij ontdekt dat deze hele verdeling een illusie is. Alleen dan kan een pure observatie worden gegeven, die bestaat uit waarnemen zonder de schaduw van het verleden of de tijd. Die tijdloze perceptie produceert een diepe en radicale mutatie in de geest.

Totale ontkenning is de essentie van het positieve. Wanneer al deze dingen die het denken psychologisch heeft gecreëerd, worden geweigerd, alleen dan is er liefde, wat compassie en intelligentie is.

Veel van Jiddu Krishnamurti's werk is te vinden op deze site.